Fluweel rood is het zakje, wat ze hem overhandigt. Door de bewegingen rinkelt het zachtjes, bijna onheilspellend. Zijn ogen staan vragend, geïnteresseerd, even ziet ze iets van angst.

“Maak het maar open, ik heb het speciaal gekocht voor deze gelegenheid”. Een blos verschijnt op zijn wangen, wanneer hij het roodfluwelen zakje in zijn handen laat rollen. Hij voelt duidelijk iets van staal en opent voorzichtig het zakje. De glimmende kuisheidskooi valt in zijn hand, gevolgd door een klein slotje met daarin twee kleine sleuteltjes. Gebiologeerd staart hij naar het kunstwerk, een kooi voor zijn penis, perfect afgewerkt met anatomische ringen.

Heleen, gekleed in haar strak leren rok, hoge hakken en witzijden blouse kijkt hem nieuwsgierig aan. Hij werpt zijn blik naar de grond, een bepaalde schaamte bekruipt hem, ondanks het feit dat ze het er vaak over hebben gehad. Het idee leek hem heerlijk, dat zij de controle over zijn orgasmes had, zelfs over het stijf worden van zijn lid. Dat werd behoorlijk bemoeilijkt door dit ijzeren kunstwerk. “Nou Vince, laat je broek maar zakken en pas hem maar even”. Ze werpt hem een glimlach toe, pakt haar wijntje en laat zich in de kussens van de loungebank vallen. “Ik wil graag zien hoe je zo’n ding om je lul wurmt”. Met een rood hoofd kijkt hij van Heleen naar het kooitje, maar laat toch zijn broek zakken. Een blik op zijn geslachtsdeel zegt echter al genoeg. “Dit gaat nooit passen, hij is te hard en je maakt het me nog moeilijker door ernaar te kijken”. Stotterend komen de woorden over zijn lippen.

Lachend nipt ze aan haar wijn, onderwijl hem aankijkend. “Oké, daar kan ik inkomen. Je mag naar de badkamer om het om te doen, maar ik verwacht je hier binnen enkele minuten terug!”

Schoorvoetend gaat Vince het huis binnen, richting badkamer, het kooitje in zijn klamme handen. Heleen schenkt beide glazen vol als ze hem weer naar buiten ziet komen. Een grimas op zijn gezicht. “Het ging niet echt van harte, hij bleef stijf en de tijdsdruk hielp ook niet echt”. Ze houdt haar hand op en Vince laat de beide sleuteltjes in haar hand vallen. De sleuteltjes komen aan haar zilveren kettinkje die ze om haar hals draagt. “Nu wil ik eerst kijken hoe het staat Vince, laat je broek zakken”. Verlegen doet hij wat hem gevraagd wordt en voelt hij zijn lid nog harder kloppen.

Haar hand gaat over de ringen van het kooitje, door de openingen tussen de ringen dringt het vlees van zijn lid door. “Het is niet de bedoeling dat hij hard wordt Vince, zo is het kooitje te klein”.  Ze klopt op de zitting naast haar en gedwee neemt hij plaats. Een scheut van pijn trekt door hem heen, zijn lid knelt in het kooitje en hij beseft dat hij anders moet gaan zitten. Heleen schiet in de lach terwijl ze hem zijn glas overhandigt. “Je hebt hem nog maar net om en je hebt denk ik al een blaar. Dat kan nog wat worden, als je hem tot kerst dragen moet”.

Verschrikt kijkt hij haar aan, verslikt zich in het slokje wijn. “Tot kerst Heleen? Dat duurt nog 4 maanden. Zolang kan ik het niet volhouden”. Ze aait zachtjes over zijn bezwete voorhoofd en laat haar andere hand over het ijzeren kooitje gaan. “Jij bepaalt niet of je het kunt volhouden Vince! Het voelt wel goed, dat staal heeft wel iets. Alleen als ik zin in je hebt mag je er misschien even uit, maar daarna bergen we hem snel weer op”.

Zijn gezicht loopt rood aan, hij voelt zijn lul kloppen in het kooitje. Die onmacht maakt hem nog harder, wat het staal niet toelaat. Hij kijkt in het stralende gezicht van Heleen, die hier zichtbaar van geniet.

1 Je reactie

Laat een reactie achter

Minimum 4 characters

Wij gebruiken cookies om u de beste online ervaring te bieden. Door akkoord te gaan, accepteert u het gebruik van cookies in overeenstemming met ons cookiebeleid.